Mijn moeder is geboren en opgegroeid in Australie. Op 17 jarige leeftijd verliet ze samen met haar ouder haar geboorteland. Tot de dag van vandaag kan ze nog herinneren het vaarwel zeggen van goede vrienden, belofte om snel terug te komen en de tranen die vloeide. Met een zwaar gevoel stapte ze op het schip. Tijdens het liedje we meet agian van Vera Lynn begon de lange reis naar Nederland. Mijn moeder zag hoe de haven van Frematle steeds kleiner werd totdat hij verdween aan de horizon. Ze had nooit gedacht dat het 43 jaar weer zou duren om Australie weer te zien en haar goede vrienden te knuffelen. Op een geven moment was mijn moeder een gevecht aan het vechten met vele demonen. De schaduwen van deze demonen slokte haar op. Op een dag kreeg ze een facebook bericht of ze Andrea Lamers was die op Midland Primary zat want er was een reunie geweest en ze hoopte dat ze kwam. 43 jaar is een eeuwigheid voor een mensenleven en ik vond dat ze moest gaan. Ze wou graag samen met haar dochters gaan. Mijn zusje heeft het financieel veel gemakkelijker maar mijn moeder en ik hebben jaren bij de voedselbank gezeten en moeste nog elke euro omdraaien. Gelukkig kreeg ik een tijdelijke baan als schoonmaker voor 40 uur. Elke keer als ik voor een vieze wc zat of in een kantine waar een tornado heen gegaan was, dacht ik aan de reis. Wij verkochten veel spullen en zo kregen wij het geld bij elkaar. 11 Maanden van te voren boekte wij de reis en konden wij uiteindelijk aftellen. 30 Maart was het zover. Na een lange reis vol stress en een aantal nieuwe grijze haren kwamen wij aan in Perth. Wij hadden foto,s gezien maar wisten niet wie ons op zou halen en precies hoe ze eruit zagen. Een oudere vrouw met man en jonge vrouw kwam naar ons toe. Ze gaf ons voorzichtig een hand. Mijn moeder zei hallo en wij gaven ieder van hun een hand en 3 kussen. Pas na een paar minuten vroeg de jonge vrouw wie wij waren, oeps de verkeerde. Mijn een rode gezicht gingen wij vlug zitten. Nog geen 10 minuten laten kwam een groepje mensen richting ons. Zenuwachtig maar zei meteen ons namen. Onze grote avontuur begon en het weerzien was net of mijn moeder nooit weg geweest was. Hoe het verder ging is weer een nieuwe verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s