Een van de wonderen van Australie.

Australie is een magische land in vele opzichten. Vele dingen overtrefde mijn hoogste verwachtingen. Een van deze dingen waren de dieren. Ik kende de Koala, Kangaroo, wombat, Tasmaanse Devil en Dingo wel van foto,s maar ze maakte in het echt een grote indruk op me. De eerste keer dat ik een wilde groep kangaroo,s zag sprong in bijna uit een rijdende auto van opwinding. Met ogen waren groot van verbazing toen ik een groep van ruim 100 zag staan en liggen. Het is een magisch gezicht als ze op en neer springen. Wij kozen bewust om dierenopvangcetrums te bezoeken. Ik heb vrienden gemaakt met Sunshine en Erik, twee lieve koala,s. Vrienden gemaakt met een paar kangaroo,s en ik zal deze vriendschap nooit vergeten.

Ik weet hoe ik hem ga vermoorden

Ik vind het heerlijk om lege bladzijdes te vullen met woorden die weer een verhaal vormen. Ik haal de inspiratie van mijn dieren want in elke verhaal komt wel een dier in voor. Ik haal ook inspiratie van mensen. Van leuke mensen maar ook diegene die je het liefst achter het behang plakt of in een hutje diep in het bos opsluit. Omdat dit niet kan gebruik ik deze mensen voor inspiratie voor mijn personages. Dus kijk uit mensen, als je ruzie met mij maakt kan het zijn dat ik je gebruik in een verhaal voor een personage waar het niet goed mee afloopt. Ik krijg inspiratie op de vreemdste plekken. Tijdens een vergadering, schoonmaak of in een winkel. Ik was een keer met mijn moeder in een ijssalon in Zevenaar. Het was een mooie dag en wij besloten om van onze laatste geld een ijsje te halen. Het was druk dus wij moesten even wachten. In een keer kreeg ik een idee hoe ik een personage kon doden op een origineel manier. ‘Ik weet hoe ik hem kan doden’, riep ik in de winkel. Een oudere mevrouw pakte al haar telefoon. Snel legde ik uit dat ik bezig was met een verhaal en een idee kreeg.

Magische formule

‘Hoe komt het dat je ruim acht jaar vrijgezel bent?’,is een vraag die ik wel eens voorbij hoort komen. Als ik het weten zou ik het vertellen. Soms beantwoord ik de vraag dat het komt, omdat mijn schoonouder een condoom gebruikt hebben. Een andere keer zeg ik dat mijn prins zijn paard kwijt is en op een schildpad komt. Sommige mensen bekijken me alsof ze op zoek zijn naar een derde oog of hoorntjes. Misschien komt het doordat ik een huis vol dieren heb en graag horror verhalen bedenkt. Laatst had ik eerst een paar politieke teksten doorgelezen vervolgens vragen gemaakt en daarna een man op papier vermoord. Ik ben niet op zoek naar een vriendje. Het is wel een keer gebeurt dat ik tegen een paal aanliep, omdat ik een man zag die zo uit een ridderverhaal leek te zijn gekomen. Of dat een leuke man vriendelijk hoi zegt en mij gezicht meteen roder voel worden als een kreeft. Misschien moet ik een soort Frankenstein maken met een magische formule of een droomman op papier maken en hopen dat een goede fee hem in het echt tovert.

Zonsondergang Mandurah

Een man met een roze jurkje

Sommige mensen staan zonder angstzweet of zonder een duivels stemmetje in hun hoofd normaal te praten voor een groep. Woorden vloeien in goede zinnen met krachtige vlagen uit hun mond. Net of ze tegen een goede vriend praten en niet tegen een groep die vaak ook nog een andere mening hebben. Af en toe hoop ik dat diegene die voor mij aan de buurt is met praten door zijn zinnen vliegt zoals een achtbaan die ontspoort. Of dat ik een voodoo pop heb die ik kan gebruiken zodat sommige mensen geen geluid uit hun mond kan krijgen of zinnen gaat uitspreken die zo uit de Ikea bouwpakket lijken te komen. Ofwel: dat mijn gebreken in tekst en uitspraak niet opvalt. Ik heb zelf een keer tijdens een commissievergadering geprobeerd om diegene die voor mij zaten in gedachten te zien in rare kleding zoals een clownspak, roze ballet jurkje of verkleed als een deftig oud vrouwtje. Maar mijn fantasie is soms te levensecht en om personen is gedachten te verkleden was niet zo goed idee. Een beeld van een van de mannen van een coalitie partij in een roze ballet jurkje met een strikje op zijn hoofd, helpt niet.

d/t, het/de help!!!

Misschien komt het omdat ik doof geboren bent. Misschien omdat mijn moeder Engelstalig is en mijn vader niet echt geletterd. Het kan ook zijn dat met uitdelen van talent van taal ik overgeslagen bent. Taal en vooral de Nederlandse taal is een grote valkuil voor mij en daardoor een punt waar een onzekere draad aangeraakt wordt. Dit is een reden dat ik jaren gewacht heb met schrijven van blogs. De reden dat ik jaren lang met veel dingen op de achtergrond bleef, veilig in de schaduwen. Maar zelf in de schaduwen kwamen de demonen mijn plagen over mijn taal. Ik ben nu 35 en krijg weer Nederlandse bijles maar ik zal altijd vallen over Nederlandse taal. Ik zie gewoon niet of iets een de of het moet zijn. En daardoor remde het mijn verhalen af en ik schrijf vooral vanuit mijn hart. Ik probeer jullie lezers elke week een verbetering te laten zien. Maar ik laat mijn onzekerheid en zwakte niet meer mijn dromen en hobby,s overschaduwen. Op deze blog schrijf ik regelmatig stukjes over mijn gevecht met mijn zwaktes oa taal.

Pinnacles desert.

Een stukje buitenaards landschap op aarde. Zo kan ik Pinnacles desert het beste beschrijven. Deze buitenaards landschap ligt in Nambung national park, 190 km onder Perth bij het plaatsje Cervantes. Entree om het park binnen te komen is 14 dollar en dit is voor een auto. Het maakt niet uit of je alleen bent of 6 personen in een auto gepropt heb. Het beste tijdstip om deze magische landschap te bezoeken is tijdens zonsopgang of tijdens zonsondergang. Wij hebben voor het laatste gekozen en het was de mooiste zonsondergang wat ik ooit gezien heb. Het warme zonlicht geeft de omgeving een warme gloed. Lukt het niet om tijdens deze tijden te gaan, overdag is het landschap nog steeds buitenaards magisch. Duizenden kalstenen pilaren en rotsen staan in een groot gebied. Sommige als een dwerg andere zo groot als reuzen. Geen een is hetzelfde. Moedernatuur is duizenden jaren bezig geweest om deze kunstwerken te maken. Pinnacles desert stond hoog op mijn lijstje om heen te gaan. Tijdens mijn verblijf bij Wedge island kreeg ik de kans om met mijn moeder,zusje en twee goede Australische vrienden een bezoek te brengen. Het was net voor zonsondergang dus druk bij de ingang. Eerst hebben wij snel een bezoek gebracht aan de galerij en winkeltje. Met de auto reden wij daarnaar verder het park in richting de Pinnacles. Elke verwachting werd overtroffen. Wat ik wel jammer vond was dat niet iedereen de wonder inzag van de pilaren en sommige mensen het leuk vonden om erop te klimmen voor een foto. Wij waarschuwde een enkeling maar jammer genoeg deden vele het zonder enig respect voor moeder natuur. Wij reden door het park terwijl de zon steeds verder onderging. Tussendoor stopte wij voor een foto of voor de uitkijkplaats. Wij zagen hoe de dessert steeds roder kleurde wat overging in duisternis toen de zon onderging. Pinnacles desert is echt een aanrader.

Weerzien met je verleden.

Mijn moeder is geboren en opgegroeid in Australie. Op 17 jarige leeftijd verliet ze samen met haar ouder haar geboorteland. Tot de dag van vandaag kan ze nog herinneren het vaarwel zeggen van goede vrienden, belofte om snel terug te komen en de tranen die vloeide. Met een zwaar gevoel stapte ze op het schip. Tijdens het liedje we meet agian van Vera Lynn begon de lange reis naar Nederland. Mijn moeder zag hoe de haven van Frematle steeds kleiner werd totdat hij verdween aan de horizon. Ze had nooit gedacht dat het 43 jaar weer zou duren om Australie weer te zien en haar goede vrienden te knuffelen. Op een geven moment was mijn moeder een gevecht aan het vechten met vele demonen. De schaduwen van deze demonen slokte haar op. Op een dag kreeg ze een facebook bericht of ze Andrea Lamers was die op Midland Primary zat want er was een reunie geweest en ze hoopte dat ze kwam. 43 jaar is een eeuwigheid voor een mensenleven en ik vond dat ze moest gaan. Ze wou graag samen met haar dochters gaan. Mijn zusje heeft het financieel veel gemakkelijker maar mijn moeder en ik hebben jaren bij de voedselbank gezeten en moeste nog elke euro omdraaien. Gelukkig kreeg ik een tijdelijke baan als schoonmaker voor 40 uur. Elke keer als ik voor een vieze wc zat of in een kantine waar een tornado heen gegaan was, dacht ik aan de reis. Wij verkochten veel spullen en zo kregen wij het geld bij elkaar. 11 Maanden van te voren boekte wij de reis en konden wij uiteindelijk aftellen. 30 Maart was het zover. Na een lange reis vol stress en een aantal nieuwe grijze haren kwamen wij aan in Perth. Wij hadden foto,s gezien maar wisten niet wie ons op zou halen en precies hoe ze eruit zagen. Een oudere vrouw met man en jonge vrouw kwam naar ons toe. Ze gaf ons voorzichtig een hand. Mijn moeder zei hallo en wij gaven ieder van hun een hand en 3 kussen. Pas na een paar minuten vroeg de jonge vrouw wie wij waren, oeps de verkeerde. Mijn een rode gezicht gingen wij vlug zitten. Nog geen 10 minuten laten kwam een groepje mensen richting ons. Zenuwachtig maar zei meteen ons namen. Onze grote avontuur begon en het weerzien was net of mijn moeder nooit weg geweest was. Hoe het verder ging is weer een nieuwe verhaal.

Bewust op mijn bord

Vlees ben ik gek op. Je kon mij wakker maken voor kip met sate en rijst of een pizza salami. Maar toch eet ik al jaren geen vlees. Elke keer als een veewagen voorbij kwam of beelden van een slachthuis,huilde mijn hart. Maar toch at ik dezelfde avond een stukje vlees. Wel steeds minder maar ik at het toch. Op een gegeven moment had ik een goed gesprek met de persoon die mij aankeek in de spiegel en besloot die dag te stoppen met vlees. Mijn moeder denkt er hetzelfde over en ik woon samen met haar in huis dus wij besloten vanaf die dag vlees te laten staan. Vegatariers of vegan eten hoeft niet duur te zijn. Regelmatig zijn vleesvervangers in de aanbieding. Ik lust geen noten, ben heel moeilijk met fruit en groente maar toch lukt het mij om geen vlees te eten. Eind maart was alpro in de aanbieding, sorry voor de mensen die in Didam wonen, ik heb alles opgekocht. Ik koop vooral eten in de actie en probeer graag combinatie,s uit. Ik wil op deze blog ook recepten plaatsen van lekker eten zonder vlees. Hopelijk dat mensen een dagje geen vlees eten en een van mijn experimenten uittesten. Foto,s heb ik gemaakt in Australie.

Gedachtes die een leeg bladzijde vullen.

Mijn hoofd is vaak een chaos. Soms praat ik tegen een stemmetje in mijn hoofd. Misschien mijn verstand of een demon van slechte gedachtes. Een keer is het gebeurd dat iemand zei dat het vaak een slecht teken was als je tegen jezelf praat. Dit was op mijn vorige werk waar ik opdat moment echt doorheen zat naar tig bruine toiletten overal rotzooi en nul waardering want je was maar een schoonmaker via het uitzendbureau. Gelukkig kan ik mijn hoofd een beetje ordenen door middel van schrijven. Ik schrijf het liefst fantasy,horror of dystopia ook al worden lastige buren een dorpsgek, schurk of geest. Ik kan wel veel emoties en gevoel kwijt door middel van schrijven. Soms komt onverwacht een idee bij mij op. Mijn moeder en ik waren een keer een ijsje aan het halen. Ik zat al dagen met een vraag hoe ik een personage dood liet gaan. Mijn moeder probeerde tips te geven maar ik kwam er niet uit. Ik stond netjes in de rij om een ijsje te bestellen. Het was een zonnige dag en best druk. In een keer kreeg ik het idee en riep: Ik weet hoe ik hem ga vermoorden!!! Een mevrouw pakte al haar telefoon. Vlug vertelde ik dat ik een verhaal aan het schrijven was. Mensen die dicht bij mij staan herkennen dingen uit mijn leven in mijn verhalen.

Gedeelte van mijn tuin.

Eerste blogbericht

Dit is mijn eerste blogbericht.

Mijn naam is Susie Bosveld en ik woon in het mooie dorpje Nieuw Dijk, dicht bij Didam. Mijn leven is zeker niet doorsnee. Ik heb een kattenopvang met een groepje katten met een rugzak, elke dag beleef ik met deze eigenwijze maar lieve katten vele avonturen. Ook schrijf ik graag ondanks een taal en spraakachterstand, zit ik in de politiek, mantelzorger voor mijn moeder en of dat nog niet genoeg is luister ik meer naar mijn hart dan mijn verstand. Mijn moeder en ik zijn net terug van een droomreis naar Australie. Mijn moeder is daar geboren, 17 jaar gewoond en door omstandigen 43 jaar niet meer terug geweest. Ik sta ook bekend om mijn onhandigheid en zet mij graag in voor mens en dier. Dit alles zorg voor vele avonturen en leermomenten die ik graag met andere deel.cropped-australie-5.jpg